Wzmianki o rzemiośle ostrowskim sięgają XVI wieku. Natomiast z organizacją cechową na terenie miasta mamy do czynienia w wieku XVIII. Do całkowitej jednak organizacji cechów ostrowskich w sensie prawnym doszło w latach 1730-1740. Do najwcześniejszych zorganizowanych cechów należą krawiecki, szewski i kowalski.  Właściwym organizatorem ostrowskiego rzemiosła był Franciszek Bieliński, który poprzez małżeństwo z wdową Przebendowską stał się właścicielem dóbr przygodzkich, a tym samym i miasta Ostrowa. Podpisami Przebendowskiego i Bielińskiego uwierzytelniano prawie wszystkie dokumenty cechowe.

Dokładniejszą statystykę ostrowskiego rzemiosła posiadamy z roku 1793 ze spisów pruskiej administracji, która zaczęła po rozbiorach kontrolować te tereny. Na 2541 mieszkańców miasteczka przypadło 80 sukienników, 20 handlarzy suknem, 12 płócienników, 7 postrzygaczy, 3 farbiarzy, 46 krawców, 49 szewców, 30 kuśnierzy, 24 rzeźników, 15 młynarzy, 16 piekarzy, 8 kołodziejów, 7 stolarzy. Liczby te w porównaniu z ilością mieszkańców miasteczka świadczą o tym, że Ostrów był poważniejszym ośrodkiem wytwórczym w okolicy. Momentem decydującym dla ostrowskiego rzemiosła była budowa linii kolejowej w drugiej połowie XIX wieku. Inwestycja ta wpłynęła zasadniczo na rozwój miasta i rzemiosła.

Jak wykazują zachowane dokumenty cechowe i inne noty archiwalne, rzemieślnicy ostrowscy dbali o swą polską autonomię w okresie zaborów. Najwymowniejszym tego dowodem jest polski język w dokumentach cechowych, mimo znanego w historii ogólnego nacisku administracyjnego Niemców na wszystkie ośrodki gospodarczego i kulturalnego życia.

Ciekawym terenem działalności rzemiosła była akcja kulturalna w okresie zaborów, a szczególnie w okresie germanizacji po zwycięstwie Niemców nad Francją w roku 1870. Rzemiosło skupiało się w Towarzystwie Czeladzi, Młodych Przemysłowców i w innych organizacjach podtrzymując polskość i przywiązanie do historii swego narodu.
Po odzyskaniu niepodległości w roku 1918 cechy ostrowskie w całości kontynuowały swą pracę organizacyjną.

Dokształcanie uczniów rzemieślniczych datuje się na terenie Ostrowa od 1880 roku. Szkolnictwo zawodowe tego czasu walnie przyczyniło się do rozwoju dzisiejszej metalowej specjalności ekonomicznej miasta Ostrowa. Po roku 1923 dokształcanie zawodowe rozwinęło się bardzo prężnie.

Rzemiosło kształciło uczniów we wszystkich kierunkach zawodowych, przeważało jednak liczbowo szkolenie w zakresie mechaniki.

W roku 1939 powołano do służby wojskowej dużą ilość członków cechowych. Na polach wielu bitew spełnili oni swój żołnierski obowiązek. Po roku 1945 życie cechowe wykazuje różne fazy rozwojowe zależnie od dyrektyw gospodarczych ogólniejszej natury.
Inna kartą ostrowskiego rzemiosła jest ruch spółdzielniany. Po 1945 roku na terenie miasta powstawały spółdzielnie z inicjatywy cechów i samorządu gospodarczego.  Rzemieślnicy widzieli w spółdzielniach instytucję, która miała zapobiegać przydziałowym brakom.

W maju 1945 roku z polecenia Izby Rzemieślniczej powołano do życia Zarząd Powiatowego Związku Cechów. Prezesem został inż. Julian Kornaszewski.
Siedzibą Powiatowego Związku Cechów był lokal zastępczy przy ulicy Kolejowej.
Lata tuż po wojnie to duży napływ uczniów. Z tego też powodu Izba Rzemieślnicza powołała do pracy VII okręg z 24 komisjami egzaminacyjnymi w Ostrowie. Okręg ten obejmował powiaty ostrowski i kępiński.
W lutym 1945 roku pierwszy egzamin w zawodzie rzeźnicko-wędliniarskim przeprowadził Starszy Cechu Stanisław Woschke. Egzamin ten może uchodzić za pierwszy rzemieślniczy egzamin w Polsce Ludowej po II wojnie światowej.
Mimo trudności cechy ostrowskie organizują wystawy swej produkcji z okazji obchodów Pierwszego Maja czy Święta 22 Lipca.

Już w roku 1947 podejmuje się myśl budowy własnego domu rzemieślników. Na cele te przyznano cechom dom przy ulicy Ułańskiej (dzisiejsza Wojska Polskiego).
Do roku 1948 zauważyć można wzrost ilości warsztatów, po 1948 roku następuje wyraźne zahamowanie rozwojowe aż do 1954 roku. Od tego czasu sytuacja w rzemiośle zmienia się na korzyść i z małymi zmianami, warunki stale polepszają się. Zjawisko zamykania warsztatów przed 1955 rokiem wpłynęło niekorzystnie na tok życia gospodarczego. W tym też czasie należy zanotować znikome przydziały surowcowe dla warsztatów.

Dla prawidłowego funkcjonowania życia cechowego koniecznością stała się budowa nowej siedziby Związku Cechów. Prace rozpoczęto w lipcu 1958 roku zakupieniem placu pod budowę, a ukończono oddaniem do użytku w dniu 14 listopada 1964 roku. Nowa siedziba stała się ośrodkiem życia nie tylko cechowego ale służy też wielu kulturalnym imprezom w Ostrowie.
Końcowe lata XX wieku to ścisła współpraca ówczesnego Prezydenta Ostrowa ze środowiskiem rzemieślniczym i Cechem. Przedstawiciele rzemiosła byli członkami wielu komisji społecznych i gospodarczych, uczestnicząc w posiedzeniach z głosem doradczym.

Ostrowskie rzemiosło dobrze radzi sobie w nowych czasach. Nie brakuje chętnych do nauki zawodu, młodzi adepci znajdują zatrudnienie, a co jakiś czas do łask powracają dawne profesje. Rozwój Ostrowa i regionu to w dużej mierze zasługa właścicieli drobnych zakładów usługowych i produkcyjnych. Tworząc kulturę manualną tworzyli też podwaliny gospodarki miasta.

Kontynuatorem tych tradycji jest Cech Rzemiosł Różnych. Cały jego Zarząd pracuje społecznie. Pracami Zarządu kieruje Starszy Cechu, Ryszard Glapa. Swoją funkcję pełni już ponad 25 lat, najdłużej w historii Cechu. Jednocześnie jest Prezesem Izby Rzemieślniczej w Kaliszu. Jako zasłużony przedsiębiorca i działacz na rzecz środowiska rzemieślniczego otrzymał w 2014r. na Kongresie Rzemiosła Polskiego najwyższe odznaczenie – Szablę J. Kilińskiego.
Z inicjatywy Ryszarda Glapy została utworzona w budynku Cechu  Sala Historii Rzemiosła Południowej Wielkopolski, jak również stała siedziba Związku Sybiraków w Ostrowie Wielkopolskim

Poza zadaniami statutowymi Cech jest prekursorem działań w skali ogólnopolskiej  i unijnej.
Zarząd Cechu zainicjował 25 lat temu konkurs w zakresie wiedzy o bezpieczeństwie i higienie pracy oraz prawa pracy dla uczniów pobierających naukę zawodu w zakładach rzemieślniczych. Początkowo był to konkurs jednostopniowy  cechowy na bazie współpracy z jedną ostrowską szkołą. Po 10 latach zainteresowała się konkursem PIP w Ostrowie, następnie Izba Rzemieślnicza w Kaliszu i w następnym roku  był już Konkursem Ogólnopolskim, rozgrywanym od 15 lat corocznie pod Patronatem Ministra Edukacji Narodowej i Głównego Inspektora Pracy w Warszawie.


Jako pierwszy w Polsce,  Cech nawiązał współpracę  z Komendą Ochotniczych Hufców Pracy w Ostrowie Wielkopolskim jako pilotażową w skali kraju, która trwa do dzisiaj.
Cech Rzemiosł Różnych jako jedyny w Polsce reprezentujący polskie szkolnictwo zawodowe przystąpił do społecznego programu MOBILINT. Był to produkt edukacyjny, stanowiący profesjonalną bazę zawodową dla doradców zawodowych pracujących na terenie szkół, cechów, zakładów pracy, w celu przyszłego nowego programu nauczania zawodowego pod potrzeby Unii Europejskiej.

Cech Rzemiosł Różnych jako organizacja pozarządowa nie otrzymuje żadnej pomocy z zewnątrz. Ale mimo to skutecznie dba o szkolenie nowych kadr i przekazywanie nowym pokoleniom rzemieślniczych umiejętności.